I'm the storm.
The storm you fear to deal with.
In your minds, the death of sanity.
In your lives, the misery always reigns.
In your eyes the total absence of light.
Death is my reason to exist.
Time is my worst of all enemies.
Life is my doom for the years to come.
Άιντε, καρδιά, αρματώνου! Τί ξαργούμε το φοβερό, μοιρογραμμένο κρίμα να το πράξουμε; Εμπρός, δόλιο μου χέρι πάρε το ξίφος, πάρε το! Πορεύου για το ξεκίνημα θλιμένης ζήσης, και μη δειλιάζεις, μη θυμάσαι αν είναι τα τέκνα αυτά χιλιάκριβα περίσσια, και πώς τα γέννησες εσύ· την ώρα ετούτη καν, τους γιους σου ξέχασε τους, κ' ύστερα θρήνα! Τί, κι αν τους σκοτώσεις, αγαπημένοι σου είταν απ' τη φύση— κ' εγώ θάν είμαι μιά δυστυχισμένη!
Άγγελοι χάραξαν δρόμο για την αγκαλιά σου, νεράιδες άκουσαν το κάλεσμα σου, αστέρια ερωτεύτηκαν με τ' άγγιγμα σου, μάγισσες υποσχέθηκαν να με φέρουν κοντά σου...
Καληνύχτα...
«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θαρθω. Καληνύχτα. εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει να βγω από αυτό το τσακισμένο σπίτι. Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, -όχι, όχι το φεγγάρι - την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου, την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις ώχτρες μας, με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τη γερατειά μας,-να ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας, να μην ακούω πια τα βήματά σου μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
"There's no use trying," she said, "one can't believe impossible things."
"I daresay you haven't had much practice," said the Queen. "When I was your age, I always did it for half-an-hour a day. Why sometimes I believed as many as six impossible things before breakfast!
Λένε πως το συναπάντημα δύο ψυχών δίνει ζωή στους Ουρανούς και χρώμα ρόδινο στα μάγουλα των Αγγέλων. Όσο λίγο κι αν διαρκεί αφήνει σημάδι ανεξίτηλο στην αιωνιότητα .Έτσι το χέρι να απλώσεις, μπορείς να αγγίξεις τη σφραγίδα του και μέσα από τη Μνήμη να γεμίσεις τη καρδιά σου με τη Ζεστασιά του. Ένα υπέροχο δώρο για όσες γεννηθήκαμε γυναίκες: να νοιώσουμε πρώτες τη Ζωή να γεννιέται μέσα μας και να γίνουμε Ένα με αυτήν. Ακόμη και οι ψυχούλες που δεν πρόλαβαν το φως του Ήλιου να δουν μέσα στην αγκαλιά μας είναι μοναδικά αποκτήματα Καρδιάς. Όπου κι αν πάνε σα φεύγουν από μας, είναι κομμάτια μας και κομμάτι μας τους δώσαμε κι εμείς. Σύντομα ή αργότερα οι δρόμοι μας θα ξανανταμώσουν και η σφραγίδα θα ναι πάντα εκεί, σημάδι αναγνώρισης μιας επαφής Μοναδικής.
Aspro e to charti,aspro to chioni Aspro ene chalazzi ce aspri i krinoi Aspro e sfondilli sou ce e vrachioni Αspro e to charti ,aspro to chioni Sta mesa u pettussu diu mila fs'asimi Se pinsiefsane se kaman oria C'emine su ston kosmo ja memoria
'Ασπρο είν' το χαρτί,άσπρο το χιόνι άσπρο είν' το χαλάζι και άσπροι οι κρίνοι άσπρος ο λαιμός σου και τα μπράτσα σου στο στήθος σου δυό μήλα ασημένια Σε ζωγράφισαν δυό καλοί μαστόροι σε ζωγράφισαν και σ' εκαναν ωραία και για ανάμνηση έμεινες στον κόσμο εσύ.
Μόνη μου στέκω επάνω στο δρομάκι κάτω στην πόλη πια δεν περπατάει ψυχή αντίο αντίο Αγάπη φεύγω γι' άλλους τόπους γεια σου ζωή παλιά μου Αγάπη ωραία.
Αυτή που κυβερνάει είναι η μοίρα κι εσένα που ήθελα ποτέ δεν πήρα κι ας πάλεψα σκληρά και κόντρα σε όλα δεν κέρδισα ένα "ναι" κι ένα σου "έλα" τώρα θ' αφήσω πόδια να με πάτε τώρα θ' αφήσω χέρια να με πάρτε.
Εγώ δεν έχω πια κανένα δρόμο κι ούτε να κλάψω σε κανέναν ώμο, όμως δεν σας ζητώ καμιά συμπόνια κρατώ σαν προίκα τα χαμένα χρόνια πολύτιμα χαμένα δάκρυά μου πανάκριβα χαμένα όνειρά μου.
Οι Haramiler σε μία εξαιρετική ερμηνία του Αλεβίτικου Drama Köprüsü, γνωστότερου στην Ελλάδα ως "Αχ! βρε Χασάν" ή "Το Γεφύρι της Δράμας"
Drama Köprüsü bre Hasan Dardýr geçilmez Soðuktur sularý Bir tas içilmez Anadan geçilir Hasan Yardan geçilmez At martini bre Hasan Daðlar inlesin Drama mahpusunda Hasan dostlar dinlesin Mezar taþlarýný Hasan koyun mu sandýn Adam öldürmeyi Hasan oyun mu sandýn At martini de bre Hasan daðlar inlesin Drama mahpusunda Hasan dostlar dinlesin
Των χειμάρρων η βοή την καρδιά μουσκεύει
Της αγάπης μου η θωριά στα όνειρά μου ζει
Κατεβαίνει τα βουνά, νύχτα η αδερφή της
Ανεβαίνει σύννεφα, η αυγή δική της
Μαύρα τα μαλλιά της
Πλόκαμοι χαράς
Ο τρελλός χορός της
Πόλεμους νικά
Όποιος δε γνωρίζει της αγάπης τον καημό
Στα γλυκά της χείλη, να! το μυστικό
Μες στην Πόλη περπατώ, ταξιδιώτης μόνος
Την αγάπη μου ζητώ στον βρεγμένο δρόμο
Θα την βρω στην αγορά, στης ζωής τη μέθη
Στα αλμυρά τα δάκρυα, στων παιδιών τη σκέψη
Όποιος δε γνωρίζει της αγάπης τον καημό
Στα γλυκά της χείλη, να! το μυστικό
"Ακούω πως υπάρχει μια πόρτα που ανοίγει, απο την μία καρδιά στην άλλη. Αλλά αν δεν υπάρχει τοίχος, πώς μπορει να υπάρχει πόρτα;"
Jalal ad-Dīn Muhammad Rumi
