I'm the storm. The storm you fear to deal with. In your minds, the death of sanity. In your lives, the misery always reigns. In your eyes the total absence of light. Death is my reason to exist. Time is my worst of all enemies. Life is my doom for the years to come.

Άιντε, καρδιά, αρματώνου! Τί ξαργούμε το φοβερό, μοιρογραμμένο κρίμα να το πράξουμε; Εμπρός, δόλιο μου χέρι πάρε το ξίφος, πάρε το! Πορεύου για το ξεκίνημα θλιμένης ζήσης, και μη δειλιάζεις, μη θυμάσαι αν είναι τα τέκνα αυτά χιλιάκριβα περίσσια, και πώς τα γέννησες εσύ· την ώρα ετούτη καν, τους γιους σου ξέχασε τους, κ' ύστερα θρήνα! Τί, κι αν τους σκοτώσεις, αγαπημένοι σου είταν απ' τη φύση— κ' εγώ θάν είμαι μιά δυστυχισμένη!
Deathly Seduction
Άγγελοι χάραξαν δρόμο για την αγκαλιά σου, νεράιδες άκουσαν το κάλεσμα σου, αστέρια ερωτεύτηκαν με τ' άγγιγμα σου, μάγισσες υποσχέθηκαν να με φέρουν κοντά σου...
Καληνύχτα...

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θαρθω. Καληνύχτα. εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει να βγω από αυτό το τσακισμένο σπίτι. Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, -όχι, όχι το φεγγάρι - την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου, την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις ώχτρες μας, με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τη γερατειά μας,-να ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας, να μην ακούω πια τα βήματά σου μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.
Τετάρτη 22 Απριλίου 2009
Ο....πατέρας! ....λέμε τώρα!
Πασλούκ ριγμένο ανάλαφρα στους ώμους και δεμένο σαν ναυτικός φιόγκος-μπομπονιέρα στο στήθος.
Φυσεκλίκια ζωσμένα σαν Σανταίος αντάρτης να βγήκε πρωί πρωί , με την τσίμπλα στο μάτι να φάει ένα λόχο Τσέτες στην κατσιά.
Ρελιασμένη ζίπκα από ποπλίνα με ναυτικά σειρήτια. Τρέμε Τσεκλένη!
Ανάλαφρα πηδηματάκια επί τόπου και τα χεράκια να πάνε πέρα δώθε, δώθε πέρα, ενίοτε και δώθε κείθε και… μη χειρότερα. Η χαρά στον άνθρωπο δεν κρύβεται!
Ερώτηση αφελούς κληρονόμου: Πρέπει τώρα εγώ να πιστέψω ότι αυτός είναι ο πατέρας του παιδιού της Ρεβέκκας; Δε ξέρω γιατί, αλλά η θεωρία της παρθενογένεσης θα μου ήταν πιο πιστευτή! Ναι! Ναι! Ξέρω! Είμαι κακίστρο από κούνια! (Βρε άντε μου…)
Ετικέτες
Κριτική ταινιών,
πατέρας,
ποντιακα,
ποντιακη ταινια,
Ρεβέκκα,
το κρίμαν,
φλωρινιώτης,
pontian movie,
pontos,
video
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Θανατική Ποινή:Δεν μου αξίζει να ζω σε έναν κόσμο που ακόμη ο Άνθρωπος σκοτώνει τον Άνθρωπο.

Amnesty international. Stop Death Penalty
Et in Arcadia Ego

7 σχόλια:
Χριστός Ανέστη και Χρόνια Πολλά. Πολύ όμορφο το blog σας :)
ευχαριστω πολυ. το ιδιο και το δικο σας! μερικες γεννηθηκαμε με συμφυτη την καλαισθησια. φτου μας! να μην αβασκαθουμε!
Καλημέρα Τζένη. Να είσαι καλά και να τα λέμε :))
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!!!!!!!!
ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΤΟ BLOG ΣΑΣ!
Τζενάκι, πόντια τ' εμέτερον παιδί μου; Δεν το ήξερα, σοβαρά.
Που λές, επι τη ευκαιρία, θυμάμαι μια ταινία του Φλωρινιώτη (στον καλλιτεχνικό κύκλο κοινώς Φλοφλό) που έλεγε σε μια σκηνή σινάμενος και λυγάμενος: "..αν δεν είναι αυτός άντρας, εγώ ..είμαι" Μου έμεινε αξέχαστη. Απο τότε αναρωτιέμαι, "αν είναι άντρας και η Φλοφλό, τότε εγώ τι σκ** είμαι; "
Καλή σου μέρα Τζενάκι
αγαπητε αατον, ποσως με ενδιαφερει τι ειναι απο τη μεση και κατω ο φλωρινιωτης. με εξοργιζει ομως το οτι μας ξεπουλαει και μαλιστα ασυστολα. οταν ανηκεις σε μια κοινωνικη ομαδα και κανεις σχετικες δουλειες φροντιζεις να εχουν ενα επιπεδο αρκετα υψηλο ωστε να ανακλαστει θετικα σε αυτην.τοσο αυτος οπως και αλλοι στο παρελθον απλα μας εκμεταλλευονται. Εφιαλτες με ροζ καλτσακια που γινονται και ινδαλματα! Ελεος!
Ξεχνάς πως το επίπεδο του θεάματος (κι όχι μόνο) στην Ελλάδα αρχίζει και γίνεται είδος υπο εξαφάνιση;
Δημοσίευση σχολίου