Άιντε, καρδιά, αρματώνου! Τί ξαργούμε το φοβερό, μοιρογραμμένο κρίμα να το πράξουμε; Εμπρός, δόλιο μου χέρι πάρε το ξίφος, πάρε το! Πορεύου για το ξεκίνημα θλιμένης ζήσης, και μη δειλιάζεις, μη θυμάσαι αν είναι τα τέκνα αυτά χιλιάκριβα περίσσια, και πώς τα γέννησες εσύ· την ώρα ετούτη καν, τους γιους σου ξέχασε τους, κ' ύστερα θρήνα! Τί, κι αν τους σκοτώσεις, αγαπημένοι σου είταν απ' τη φύση— κ' εγώ θάν είμαι μιά δυστυχισμένη!

Deathly Seduction

Deathly Seduction

Άγγελοι χάραξαν δρόμο για την αγκαλιά σου, νεράιδες άκουσαν το κάλεσμα σου, αστέρια ερωτεύτηκαν με τ' άγγιγμα σου, μάγισσες υποσχέθηκαν να με φέρουν κοντά σου...

Καληνύχτα...


«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θαρθω. Καληνύχτα. εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει να βγω από αυτό το τσακισμένο σπίτι. Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, -όχι, όχι το φεγγάρι - την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου, την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις ώχτρες μας, με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τη γερατειά μας,-να ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας, να μην ακούω πια τα βήματά σου μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Τα κληρονομήματα τους: Ο κούκος

 ( ε ναι λοιπόν! Ο δικός μου... κούκος λαλεί τα άστρα...)

Η ώρα θα είναι παραλίγο πρωτύτερα
Ή πολύ αργά!

Ίσως να μην είμαι παρά ένα ρολόι με τον κούκο.

Κάθε φορά που η ώρα είναι ακριβώς ανοίγει η πόρτα και ο κούκος κάνει τη δουλειά του, μετράει και αναγγέλλει.

Το δωμάτιο μπορεί να είναι γεμάτο με κόσμο που να τους νοιάζει, να μην τους νοιάζει ή και να τους ενοχλεί ο θόρυβος, εγώ και η φασαρία που κάνω.

Μπορεί να είναι ένας μόνο και να είναι εκεί επειδή περιμένει τον επόμενο τόνο.

Ίσως και να θέλει να αρπάξει τον κούκο και να τον πνίξει, να με απελευθερώσει από το μέτρημα.

Συνήθως όμως δεν είναι κανένας.

Το δωμάτιο είναι έρημο, ο κούκος είναι και δεν είναι, βγαίνει και δεν βγαίνει, μετράει και δεν μετράει, το ρολόι σταμάτησε ή δουλεύει, κανείς δεν είναι εκεί για να πει, για να ξέρει, για να με ρωτήσει.

Ενδέχεται δε, να μην υπάρχω εγώ αν κάποιος μπορέσει να μάθει τι γίνεται με το μέτρημα, την ώρα ακριβώς, το πορτάκι του ρολογιού..

Τελικά, ίσως ο χρόνος με αποδομεί και να με ακυρώνει, ίσως με μετατρέπει σε μονάδα μέτρησής του που είναι όπως ξέρω το θάρρος.

Το θάρρος των άλλων.

Ο χρόνος τους, οι χρόνοι μου.

Οι μέρες περνάνε ψηφιακά και στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι αυτήν που θα κλείσω την πόρτα και θα σπάσω το παράθυρο.

Ναι, ανήκω σε εκείνη την κατηγορία των παρανοϊκών που πιστεύουν ότι οι άλλοι σχεδιάζουν να τους αγαπήσουν, συνωμοτούν για να τους κάνουν ευτυχισμένους.

Ως τον επόμενο τόνο που η ώρα θα είναι πολύ αργά για να βγω αλώβητη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Θανατική Ποινή:Δεν μου αξίζει να ζω σε έναν κόσμο που ακόμη ο Άνθρωπος σκοτώνει τον Άνθρωπο.

Θανατική Ποινή:Δεν μου αξίζει να ζω σε έναν κόσμο που ακόμη ο Άνθρωπος σκοτώνει τον Άνθρωπο.
Amnesty international. Stop Death Penalty

Et in Arcadia Ego

Et in Arcadia Ego