Άιντε, καρδιά, αρματώνου! Τί ξαργούμε το φοβερό, μοιρογραμμένο κρίμα να το πράξουμε; Εμπρός, δόλιο μου χέρι πάρε το ξίφος, πάρε το! Πορεύου για το ξεκίνημα θλιμένης ζήσης, και μη δειλιάζεις, μη θυμάσαι αν είναι τα τέκνα αυτά χιλιάκριβα περίσσια, και πώς τα γέννησες εσύ· την ώρα ετούτη καν, τους γιους σου ξέχασε τους, κ' ύστερα θρήνα! Τί, κι αν τους σκοτώσεις, αγαπημένοι σου είταν απ' τη φύση— κ' εγώ θάν είμαι μιά δυστυχισμένη!

Deathly Seduction

Deathly Seduction

Άγγελοι χάραξαν δρόμο για την αγκαλιά σου, νεράιδες άκουσαν το κάλεσμα σου, αστέρια ερωτεύτηκαν με τ' άγγιγμα σου, μάγισσες υποσχέθηκαν να με φέρουν κοντά σου...

Καληνύχτα...


«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θαρθω. Καληνύχτα. εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει να βγω από αυτό το τσακισμένο σπίτι. Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, -όχι, όχι το φεγγάρι - την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου, την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις ώχτρες μας, με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τη γερατειά μας,-να ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας, να μην ακούω πια τα βήματά σου μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009

Η χαρά του Ηλία!



Αγαπημένο μου ημερολόγιο,



Βλέπω στην τηλεόραση την εκπομπή του πολυαγαπημένου μας Ηλία! Ναι! Ναι! Άψογος όπως πάντα...Σήμερα φοράει το black Galliano κοστούμι που αγοράσαμε την περασμένη εβδομάδα στο Μιλάνο, ένα ροζ, λευκό γιακά ,ανοικτό δύο -sorry τρία- κουμπιά στο λαιμό Oxford shirt (καλέ πότε το πήραμε αυτό;) και στο τσεπάκι το λαχανί μεταξωτό σλιπάκι του Ανέστη του υδραυλικού. Ευτυχώς τον είχα πείσει να αρχίσουμε τα solarium νωρίς. Τώρα το μαυρισμένο δέρμα του δένει απίθανα με το γκρι σιελ background......

Παίρνει έναν ταξιτζή (όχι όπως το συνηθίζει, καλέ!) ,συνέντευξη...Τώρα δεν κατάλαβα καλά αλλά μάλλον ο συμπαθής ταξιτζής θέλει να γίνει τραγουδιστής (εμένα μου φάνηκε αρκετά άφωνος, άρα σωστά στοχεύει..), ρεπόρτερ και συγγραφέας ροζ σκανδάλων....Τον ροζ κατ ευφημισμόν βέβαια γιατί με τόσο παπαδαριό που θάβει στο βιβλίο του μάλλον για total black σκάνδαλο μιλάμε....

Ο Ηλίας μας ακούει παππά και το χαμόγελο του φτάνει μέχρι τα αυτιά του....Το ότι οι παπάδες θα γινόταν η χαρά του Ψινάκη το περίμενες ποτέ; Εγώ πάλι ναι! Ουδέποτε είχα εμπστοσύνη σε άντρες που φοράνε μακριά φουστάνια.. Όλο και κάτι έχουν να κρύψουν από κάτω....Αν και τελικά αυτό που μου βγαίνει προς τα έξω είναι μια λύπηση για όλα αυτά τα ανθρώπινα πλάσματα που θα φορούσαν τα πάντα-ακόμη και μακρυές μαύρες κελεμπίες που είναι tres banale- για να κρύψουν αυτό που πραγματικά θα ήθελαν να είναι...

Ξέρω..ξέρω..να σταματήσω τα ληγμένα....


1 σχόλιο:

ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ είπε...

Καλημέρες Τζένη μου και καλή εβδομάς!

Χαζεύω το παγωμένο στιγμιότυπο που έχεις (από το You Tube), όπου ο Ηλίας κάτι ψάχνει μετά μανίας κι επιμονής εκεί κάτω (χαμηλά, πιο χαμηλά, εκεί που θέλει το φιλί -όπως λέει και το άσμα). Εύλογα μου δημιουργούνται λοιπόν απορίες. Μα διαβάζοντας τα γραφόμενά σου εξοστρακίζεται, ως δια μαγείας, η θολούρα: "Ουδέποτε είχα εμπιστοσύνη σε άντρες που φοράνε μακριά φουστάνια... Όλο και κάτι έχουν να κρύψουν από κάτω..."

Βρε λες ο Ηλίας να είχε κάποτε αυτό το "κάτι" και να το θυμήθηκε τώρα στα υστερνά του;

Περσινά ξινά σταφύλια!

Τα φιλιά μου και καλοφάγωτη η... κληρονομιά!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Θανατική Ποινή:Δεν μου αξίζει να ζω σε έναν κόσμο που ακόμη ο Άνθρωπος σκοτώνει τον Άνθρωπο.

Θανατική Ποινή:Δεν μου αξίζει να ζω σε έναν κόσμο που ακόμη ο Άνθρωπος σκοτώνει τον Άνθρωπο.
Amnesty international. Stop Death Penalty

Et in Arcadia Ego

Et in Arcadia Ego